En el ejército se dio libre a los conscriptos por el fin de semana; tenían que llegar el lunes a las 8 de la mañana. Llegaron todos a la hora, salvo 4 que llegaron a las 10...pero del día martes. Al llegar, el sargento los detuvo a la entrada del cuartel:
-¡Espero que tengan una buena explicación! ¡Soldado Pérez, cual es la suya!
-Mi sargento, lo que pasa es que fui al campo a ver a mi mamá, que está vieja y enferma. Y mientras la miraba a sus tiernos ojitos de anciana y sostenía sus arrugadas manitos, ella me miró y me dijo "hijo, ¿no es hora de que vuelvas al ejército?" y entonces yo corrí pero como era de noche y no había en qué venirse tomé un caballo y me vine al galope, pero a la entrada de la ciudad el caballo murió de cansancio así que tuve que caminar hasta acá, y por eso llegué a esta hora.
-Está bien; la madre es la mujer más importante en la vida de un soldado, puedes pasar. ¡Soldado González, cuál es su explicación!
-Mi sargento, lo que pasa es que fui al campo a ver a mi papá, que está viejo, enfermo y ciego además. Y mientras le contaba de mis aventuras en el ejército, el estiró su mano hacia mí, me tocó y me dijo "hijo, ¿no es hora de que vuelvas al ejército?" y entonces yo corrí pero como era de noche y no había en qué venirse tomé un caballo y me vine al galope, pero a la entrada de la ciudad el caballo murió de cansancio así que tuve que caminar hasta acá, y por eso llegué a esta hora.
-Está bien; el padre es el hombre más importante en la vida de un soldado, puedes pasar. ¡Soldado Soto, cuál es su explicación!
-Mi sargento, lo que pasa es que fui al campo a ver a mi novia, que es tan inocente y nos amamos tanto, y no la veía desde que estoy en el ejército. Y mientras compartíamos caricias, abrazos y ternura, ella me miró con los ojitos llenitos de lágrimas y me dijo "amor mío, ¿no es hora de que vuelvas al ejército?" y entonces yo corrí pero como era de noche y no había en qué venirse tomé un caballo y me vine al galope, pero a la entrada de la ciudad el caballo murió de cansancio así que tuve que caminar hasta acá, y por eso llegué a esta hora.
-Errr...sí, es comprensible, la novia, el amor...puedes pasar. ¡Soldado Brito, cuál es la suya!
-Mi sargento, lo que pasa es que fui al campo a ver a mi familia...
-¡¿Pero acaso cree que yo soy idiota?! ¡¿Me va a decir acaso que usted también corrió pero como era de noche y no había en qué venirse tomó un caballo y se vino al galope, pero a la entrada de la ciudad el caballo murió de cansancio así que tuvo que caminar hasta acá, y por eso llegó a esta hora?!
-No, mi sargento, yo me vine en auto
-¡¡¡¿Y si te viniste en auto por qué vienes llegando tan tarde?!!!
-¡Porque no podía pasar con tanto caballo muerto!
En la milistaro, ili permisis la soldatistoj libera la finsemajnon; ili devas retorni la lundo al ok de la mateno; tuta ili alvenis, sed kvar soldatistoj kiun alvenis al la dek horo...sed de la mardo. Kiam ili alvenis, la serĝento haltis lin en la enirejo de la kvartalo:
-Mi esperas ke tuta vi havas tre bona eksplikadon! Soldato Perezo, kio estas via!
-Mia serĝento, kio okazis estis ke mi iris al la kamparon al vidi mia pajno, tial ŝi estas tre maljuna kaj malsana. Kaj dun mi rigardantis ŝiajn dolĉajn okulojn de maljunino kaj mi prenis ŝian manetoj ŝi diris min: "Filo, ĉu ne estas horo de retorni al milistaron?" kaj do mi kuris sed kiel estis nokto kaj ne havas kiel veni sin mi prenis ĉevalon kaj rajdis ĝin, sed en la enirejo de la urbo la ĉevalon mortigis kaj mi devis marŝi ĝis ĉi tie, kaj pro tion mi alvenis al ĉi tio horo.
-Kompreneble; la patrino estas la plej grava virino en la vivo de soldato, vi povas eniri. Soldato Gonzalezo, via eksplikado!
-Mia serĝento, kio okazis estis ke mi iris al la kamparon al vidi mia paĉjo, tial li estas tre maljuna, malsana kaj krome blindulo. Kaj dum mi rakontis al li miajn aventurojn en la milistaro, li etendis lian manon, tuŝis min kaj diris: "Filo, ĉu vi ne estas horo de retorni al milistaron?" kaj do mi kuris sed kiel estis nokto kaj ne havas kiel alveni sin mi prenis ĉevalon kaj rajdis ĝin, sed en la enirejo de la urbo la ĉevalon mortigis kaj mi devis marŝi ĝis ĉi tie, kaj pro tion mi alvenis al ĉi tio horo.
-Kompreneble, la patro estas la viro plej grava en la vivo de soldato, vi povas eniri. Soldato Soto, via eksplikado!
-Mia serĝento, kio okazis estis ke mi iris al la kamparon al vidi mia koramikino, tiom senkulpa kaj ni amas nin tiom, kaj mi ne vidis ŝin dum la tuta tempo ke mi estas en la milistaro. Kaj dum ni partis karesoj, brakumoj kaj dolĉaco, ŝi rigardis mi kun ŝiajn okulojn plenaj de larmoj kaj diris min: "Amo mia, ĉu ne estas horo de retorni al milistaron?" kaj do mi kuris sed kiel estis nokto kaj ne havas kiel alveni sin mi prenis ĉevalon kaj rajdis ĝin, sed en la enirejo de la urbo la ĉevalon mortigis kaj mi devis marŝi ĝis ĉi tie, kaj pro tion mi alvenis al ĉi tio horo.
-Jes, kompreneble; koramikino, la amo...vi povas eniri. Soldato Brito, via eksplikado!
-Mia serĝento, kio okazis estis ke mi iris al la kamparon al vidi mia familion...
-Ĉu vi pensas ke mi estas stultulo! Nun vi diros min ke vi ankaŭ kuris sed kiel estis nokto kaj ne havas kiel alveni sin vi prenis ĉevalon kaj rajdis ĝin, sed en la enirejo de la urbo la ĉevalon mortigis kaj vi devis marŝi ĝis ĉi tie, kaj pro tion vi alvenis al ĉi tio horo!
-Ne, mia serĝento, mi venis an aŭtomobilo...
-Kaj se vi venis en aŭtomobilo, kial vi alvenis tiom malfrue!
-Ĉar mi ne povis pasigi kun tiom ĉevalojn mortajn!
No hay comentarios:
Publicar un comentario